آب ميشوم

درسكوت سهمگين سنگ دلت

 ازانتظار و اندوه

برگ زرد چسبيده به شاخه ي اميد

سياهي روزهاي زير برف

در چشمان سبز تو هم ديگر شكوفه نميزند

روزها را....

            قدم ميزنم
 

                    گيج ومنگ

كه تو بيايي يا من بروم

                                  ؟؟؟؟؟؟؟

جایی برایم باز کن

میان اسمان و زمین

که نه سرد باشد نه گرم

نه ابی باشد نه سبز

دوست دارم عاشق تو باشم و...

تو ندانی

شاید بهتر است روزها سرد باشند تا بمانی

به معصومیت دخترکی نه ساله

خدا چشم هایم را از پشت گرفته

و پنهان شده لا به لا ی کودکی ام

اینجا سه نقطه  . . .

کمی سکوت 

کمی غم  میان حرفهایی نگفته

 شیرینی روزهای بچه گانه میان جاده بهشت وجهنم ...

وخدا . . . گم شدبرای دخترک 

در همان حوالی     همان روزها

 تار وپود ی به نقش جانماز و قبله ترمه دوزی

نمیدانم

انقدر در این روزها گم شده ام که ...

یادم رفت خدا شاعران را دوست دارد

حس هایم در همین حوالی خفتند

 وبه یادم نمی اورم

 اخرین تلنگر را تو زدی یا خدا ؟!

من بیدار نبودم

دارم زدند

با کلمات

 به جرم  همان احساساتی که خفتند

حالا... تو به من می خندی یا خدا

  فرقی نمیکند

خوابم ٬خواب خواب

 با تمام احساسات مرده از جا می پرم

...........................

کاغذ سپید  و

                           من سیاه و

                                          دستانم خالیست

                            بی هیچ کلمه ای ٫حتی امید ...

        یا عددی ٫از روز شمار تاریخ ٫   که ورق بزند مرا

                     چنین     سالی   ٫   ماهی    ٫    روزی

                     سقط شدم                 

                                     از دل آسمان

                   روی٫ عقربه٫ بزرگ  ساعت  دیواری

                   درست زمانی که

                                                             زمین

                                                                            جوانه زایید

یک پله بالاتر

               یک نفس عمیق تر

                                     یک نفر شبیه تر
فکر میکنم . . .
         
         لابد   تو بودی؟!

  یا صدایت با گوشهایم . . . 

                                               کاری داشتی؟

                                                            یا  نگرانی؟

که اگر بیافتم . . .؟ یا نفسم تنگ شود . . . ؟

                                                                 یا گم شوم ؟

چه کنم آیینه را . . .؟!

من سوار همین قطارم که تو می رانی 
  
                                                                                تند . . .

۲.

نفسم بند امد

خط کوتاه بود

حرف کشدار پاره شد

شعر    صورتش      سیاه سفید خاکستری

بی حضور تو

                       گرما

اندیشه ای بیش نبود

در بستری سرد

که تراوش شد از مدار ذهن

از بخت بد ای دل خوش

 وقت رفتن شد

تولدت مبارک

 کودک بی نشانی

ارام و اهسته مغموم انواری که می رقصانند تیرگی را

ظلمات

در سکوتت با من سخن مگو

بگذار بخوابد فاطمه

هلهله ی وسوسه انگیز ستارگانت

اغوش ها های دخترکیست در بستر مهتاب خفته

خفته به اتنظار بوسه ای از خدا

کاش بارن ببارد

 خیس کند شب را

بغض امان این های های است و اشک چادر حریراندوه صورتم

صورتی لبانم را ضریح طلایی دردهایت کشیدم

من نقاش خوبی نبودم از خواب پریدم