اینجا شمال شرجی

ساعت از نیمه دو بامداد هم میگذرد

باد از لا به لای سوراخ های حریر پرده با گیسوانم میرقصد

سرما در نوک انگشتان پایم جان گرفته

سوسوی چراغ روشن حیاط از گوشه پنجره

 بر صفحه ی نگارشم طنین اندازی میکند

و من در اعماق این ترانه به ژرفای تاریکی می سپارم

... یادت

نشسته ام اینجا ما بین هر انچه که هست و خدا

آرام سرم را بر شانه هایش..

های های گریه امانم را بریده از باران

اینجا شمال شرجی

ساعت از نیمه دو بامداد هم می گذرد

و هنوز این چشمها راه شب را می پیمایند

میبندم پنجره پلک را تا رویش خواب،در امان باد

با آنکه خوب میدانم گوشهایم تیز تر میبیند

پایکوبی برگ درختان مقطور

رقص پای باد و باران

کوبنده بر سنگ فرش حیاط

و من این آرام را در قرار دو بامداد از باران می گیرم

وباز هم گذر میکند

این  عقربه از دقیقه

به قیمت یک نیم نگاه

به ارزانی یک چرخش

شوری پر آغوش با تخلیه از بوسه در تو

شوری مسکوت شده منعکس در وجودم

آری من شادمانی ام بی سبب

تو...، و تو...، و تو... پر هیاهو می خندید

و منه من در بزرگی این علامت سوال

چنان مست مدهوش این دقایق

غرق در احساسم که از کف می رود فرصت

و در کنایه های تو از رفتن

بر می خیزم از کنار بزرگی غزل حافظ

با صدایی که فکرش مغموم

 منعکس شد در من احساس

                                                                       ۱۳۸۵/۵/۹