طلوعی که پشت دودها و برجها و پنجره های قفل شده جا می ماند...

 

صدای زنگ تلفن همراه تمام خواب را رنده رنده میکند

بیدار می شوم

عقربه های ساعت به دوازده نزدیکند

باز هم شب کار دستم داد

از تمام قول و قرارهای صبح شرمنده ام

اولین قرار بعدی راس ساعت یک بامداد

من منتظر می نشینم

تو بخواب

+نوشته شده در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387ساعت2:11توسط مریم قاسمی |

منوي اصلي

صفحه نخست
پست الكترونيک
آرشيو مطالب

نويسندگان

آرشيو نوشته ها

مرداد 1388
بهمن 1387
آذر 1387
آبان 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
دی 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385

پيوندها

ll¥lla££€R
خونابه
انکیدو
تالار شعر
"جلوه شوق"
شب کلاه درد
یک فنجان چای
سال های تاکنون
خیال های شهری
رابطه در دوران قاعدگی
تجربه بودن در اکنون و...
نگاه از سر صدق
دید.حامد
دنیای واقعی من
قالب هاي نايت اسکين

طراح