امید
۱.امید
یک پله بالاتر
یک نفس عمیق تر
یک نفر شبیه تر
فکر میکنم . . .
لابد تو بودی؟!
یا صدایت با گوشهایم . . .
کاری داشتی؟
یا نگرانی؟
که اگر بیافتم . . .؟ یا نفسم تنگ شود . . . ؟
یا گم شوم ؟
چه کنم آیینه را . . .؟!
من سوار همین قطارم که تو می رانی
تند . . .
۲.
نفسم بند امد
خط کوتاه بود
حرف کشدار پاره شد
شعر صورتش سیاه سفید خاکستری
+نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم خرداد 1387ساعت17:49توسط مریم قاسمی |
درباره من
زمانی که دست زندگی سنگین و شب بی ترانه است هنگام عشق و اعتماد است و دست زندگی چه سبک می شود و شب چه پر ترانه انگاه که به همه عشق می ورزیم و اعتماد داریم انگاه همه چیز سبک تر می شود و ترانه ها از میان تاریکی بر می خیزند
....جبران خلیل جبران.....
....جبران خلیل جبران.....
منوي اصلي
نويسندگان
آرشيو نوشته ها
مرداد 1388
بهمن 1387
آذر 1387
آبان 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
دی 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
بهمن 1387
آذر 1387
آبان 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
دی 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
پيوندها
